urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex anitex anitex 2004-04-27T18:04:53Z urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:1952 2004-04-27T18:04:53Z 2004-04-27T18:04:53Z Народ, дзе ўзяць рэферат пра аборты!!!:/ urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:1752 2004-02-26T17:01:41Z 2004-02-26T17:01:41Z Прабач...<br /> Я ўсё яшчэ зьбіраюся да цябе на гарбату...на наступным тыдні<br /> Я хачу табе сказаць нешта вельмі важнае, але асабіста! urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:1360 2004-01-26T17:56:41Z 2004-01-26T17:56:41Z Я хворая.<br />Заўтра кантрольная па хіміі.<br />Што выбраць, першае ці другое? urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:1102 2004-01-26T17:50:21Z 2004-01-26T17:50:21Z Чамусьці хочацца салёненькага і брыдка глядзець на ежу... urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:1005 2004-01-25T18:06:30Z 2004-01-25T18:06:30Z 1. Ты можаш пасядзець з ёй тады, калі захочаш<br />2. Яна ніколі не абураецца, калі ў цябе дзве скрынкі<br />3. Ёй усё роўна, добра ты выглядаеш ці не<br />4. Яна ніколі не пакіне цябе адзін на адзін з тваім горам<br />5. Яна дакранаецца тваіх вуснаў толькі тады, калі ты хочаш<br />6. Яна не патрабуе ад цябе ніякіх абавякаў і твайго часу<br />7. Ты можаш вярнуцца да яе тады, калі захочаш<br />8. Яна належыць толькі табе<br />9. Ты ўпэўнена, што да цябе ёй ніхто не карыстаўся<br />10. Яна ніколі не сварыцца і заўсёды робіць твой настрой лепшым urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:598 2004-01-06T13:04:26Z 2004-01-06T13:04:26Z Мне з самага пачатку майго асэнсаванага жыцця кажуць, што я вельмі упарты і прынцыповы чалавек. Я з гэтым не магу не згадзіцца, хаця і не ва ўсім. Па-першае, я ніколі не буду імкнуцца да мэты, калі я не ўпэўнена, што мне гэта сапраўды патрэбна. Я ніколі не парушаю сваіх прынцыпаў дзеля сяброў, магчыма, гэта эгаістычна, але мой лёс ( а дакладней, мае сябры) мне паказаў, што не варта парушаць законы жыцця для таго, хто заўтра цябе можа проста пакінуць, без ніякіх прычынаў, а так, таму што ён вырашыў...<br />Хаця гэта не перашкаджае мне верыць у сапраўднае сяброўства. А наогул, гэтыя адвечныя пытанні пра жыццё, сяброўства, каханне мне настолькі надакучылі, што я для сябе вырашыла ПРОСТА ЖЫЦЬ. Я больш не хачу думаць добра ці дрэнна я зрабіла, сказала і ці правільна вырашыла. Хіба ёсць якая-небудзь розніца цяпер, калі немагчыма нічога вярнуць і змяніць?!<br /> Вось так і жыву, не думаючы пра згубленае і не шукаючы новага ўзамен... urn:lj:livejournal.com:atom1:anitex:412 2004-01-06T12:54:08Z 2004-01-06T12:54:08Z Ліцэй — гэта спосаб жыцця, ды не проста спосаб, а самы лепшы з усіх, што мне даводзілася ведаць, бачыць ці проста чуць. Для мяне гэта было ўсё, цяпер жа гэта усё сплыло: вось яно было, на маёй руцэ, прыгажосць, якой ты захапляешся і баішся крануць, каб не парушыць, і тут яно ўсё знікла ўмомант, як быццам я штосьці згубіла, я гэта шукаю, але не магу знайсці, як быццам у мяне адабралі кавалак майго сэрца...<br /> Сумна думаць, што ўсё гэта прайшло, але што рабіць, трэба жыць далей, тым больш, што вось яны ўсе, каля мяне, блізка, нікуды не зніклі! Я не забываюся пра цябе, ліцэй, я памятаю, цікаўлюся, ведаю пра цябе ўсё. Ты заўсёды ў маіх думках, у маёй мове...Але ці памятаеш ТЫ мяне? Ці не забыўся, ці не пакрыўдзіўся...<br /> Смешна лавіць тое, што ўжо прайшло за хвост, смешна бегчы за мінулым. Я адчуваю, як аддаляюся з кожнай хвілінай, але так хочацца адчуць сябе часткай ліцэйскага жыцця хоць на адзін момант...